No Camera

Πιο κοντά μας, η κραυγή

Posted in Archive by ION on 10/06/2009

Θα στέκομαι απέναντι από μια είσοδο, μπροστά στην ανοιχτή πόρτα μιας παλιάς μονοκατοικίας στο Βύρωνα. Θα θυμάμαι το γεμάτο βλέμμα της, καρφωμένο στο δικό μου. Το εφηβικό, το δειλό, το άδειο από βάσανα, το γεμάτο από μια νοσηρή περιέργεια για το πώς θα κυλήσει το έργο εκείνης της βραδιάς. Σαν να έχει φτάσει πάλι η στιγμή της πρόβας. Σαν να καθόμαστε για να καπνίσουμε όλοι στην αυλή. Και θα συνεχίζει να μας κοιτάζει από την ροζ πολυθρόνα της και θα χαμογελάει. Και πριν καν βραδιάσει οι κατσαρίδες θα κάνουν σβούρες στους τοίχους. Κι ο Σπύρος θα κουρδίζει το μπάσο, και ο Φιλ θα περνάει μια καινούργια χορδή στην ξεφτισμένη του Fender, και o Ανδρέας, πιο μέσα στο δωμάτιο, θα στρώνει μια νέα πασιέντζα πάνω στο βαθύ. Κι εκείνη θα μας παρατηρεί, όλους εμάς τους υπόλοιπους, αχτένιστη, χοντρή, ζωσμένη με ένα παλιό νυχτικό, που πιο αργά, θα πετάξει απ’ το κορμί της, για να χορέψει γυμνή στη δική της αυλή. Θα ανάψει ακόμα ένα τσιγάρο και θα μοιάζει σαν να μουρμουρίζει κάτι, φτύνοντας τον κάπνό που έμεινε από το άφιλτρο στο στόμα της. Σαν μια φάρσα γεμάτη από σκηνές μελοδραματικής έντασης, θα κρατήσω το βλέμμα της κυρίας Ειρήνης σ’ εκείνη την αυλή του Βύρωνα. Λίγο πριν ξεκινήσει η πρόβα. Λίγο πριν της μεθύσουμε τα μυαλό με την κραυγή μας. Λίγο πριν αρχίσει να χορεύει γυμνή, κάτω από ένα καλοκαιρινό φεγγάρι, πάνω στο σπασμένο καθρέφτη της ψυχής της.

Αθήνα, Ιούνιος 1985

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: